ေအာင္ၿမင္မႈဆုိတာ အမွတ္စက္ေလးကို ေနာက္ၿပန္ဆက္ၿပီး ပံုေဖာ္ၾကည္႔ရတာ

“ၿပႆနာ ၂ – မိမိကုိယ္မိမိ မသိရွိၿခင္း”
ဒီၿပႆနာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ရွိေနတတ္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုပါ။ ဆရာ၀န္ၿဖစ္မွ၊ အင္ဂ်င္နီယာၿဖစ္မွ ဘ၀မွာ လူရာ၀င္ေတာ့မဲ့ပံုမ်ိဳး ကေလးဘ၀ကတည္းက ပ်ိဳးေထာင္ခံခဲ့ရတယ္။ ဘယ္ကေလးေမးလိုက္ေမးလိုက္ ဆရာ၀န္ၾကီးလုပ္မယ္၊ အင္ဂ်င္နီယာၾကီးလုပ္မယ္၊ ဒါပဲ။ တကယ္၀ါသနာပါတဲ့လူလည္း ရွိသလို၊ အိမ္ကလုပ္ခုိင္းလုိ႔ ုစိတ္မပါဘဲ လုပ္ရတဲ့သူေတြလည္း အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။ ဒီပံုစံခြက္ထဲမွာပဲ ၾကီးၿပင္းလာရတဲ့အခါက်ေတာ့ လူငယ္ေတြဟာ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ဘာ၀ါသနာပါမွန္း မသိၾကေတာ့ဘူး။ ၿဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ႏုိင္ငံအေၿခအေနကလည္း အလံုပိတ္၊ တကၠသိုလ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ၿမိဳ႔ၿပင္ထုတ္ထားခံရတယ္။ အလုပ္အကုိင္ အခြင့္အလမ္းလည္း ရွားပါးတယ္။ ကုိယ့္၀ါသနာပါတာကို သိလုိ႔ လုပ္ခ်င္ရင္ေတာင္ ထမင္းငတ္မွာေၾကာက္ေနရတာနဲ႔ပဲ မစြန္႔စားရဲခဲ့ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး အမွတ္လည္းသိပ္မေကာင္းရင္ အေ၀းသင္ဆက္တက္၊ အခ်ိန္တန္ ဘြဲ႔တစ္ခုရ၊ ၿပီးေတာ့ ရထားတဲ့ဘြဲ႔နဲ႔ ဘာမွမဆုိင္တဲ့ အလုပ္တစ္ခု၀င္လုပ္၊ ဒါ လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ရွိေနတဲ့ အေနအထားတစ္ရပ္ၿဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီလိုလူငယ္ေတြအတြက္ အမ်ားသိၿပီးသားလူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ေၿပာၿပခ်င္ပါတယ္
စတိဗ္ေဂ်ာ့စ္ပါ
သူ႔အေမ သူ႔ကို ကုိယ္၀န္ရွိတဲ့အခ်ိန္မွာ အေဖၿဖစ္သူက လက္မထပ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ ၿငင္းခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေခတ္အဲဒီအခါကလည္း Single mother အၿဖစ္ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ပ်ိဳးေထာင္ဖုိ႔ရာ မၿဖစ္ႏုိင္တာေၾကာင့္ သူ႔အေမဟာ စတိဗ္ေဂ်ာ့စ္ ၿဖစ္လာမဲ့ ကေလးေလးကိုေမြးၿပီး ကေလးမရႏုိင္တဲ့ စံုတြဲတစ္တြဲဆီ ေမြးစားဖုိ႔ အပ္ခဲ့ရပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ သူဟာ ရိဒ္ေကာလိပ္မွာ ပညာသင္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေက်ာင္းက ေက်ာင္းစရိတ္လည္း ၾကီးတာမုိ႔ သူ႔ေမြးစားမိဘေတြကိုလည္း ၀န္မပိေစခ်င္ေတာ့တဲ့ စတိဗ္က ေက်ာင္းထြက္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ သူ စိတ္၀င္စားတဲ့သင္တန္းေတြ လိုက္တက္တယ္၊ အဲဒီထဲက တစ္ခုကေတာ့ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ သူ မကၠင္းေတာ့ရွ္ကြန္ပ်ဴတာ ဖန္တီးတဲ့အခါမွာ အၾကီးအက်ယ္ အသံုး၀င္လာခဲ့တဲ့ Calligraphy သင္တန္းပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။
အဲဒါကို အေၿခခံၿပီး သူက နာမည္ေက်ာ္ စကားတစ္ခြန္းကို ေၿပာခဲ့ပါတယ္။
“You can’t connect the dots looking forward; you can only connect them looking backwards. So you have to trust that the dots will somehow connect in your future.”
ဘ၀ဆုိတာ အမွတ္စက္ေလးေတြကို ဆက္ၿပီး ပံုေဖာ္ရတာပါ၊ ဒါေပမဲ့ ေရွ႔ကိုလွမ္းေမွ်ာ္ၿပီး ဆက္လို႔မရဘူး၊ ေနာက္ၿပန္လွည္႔ၾကည္႔ၿပီးသာ ဆက္လုိ႔ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအမွတ္စက္ေလးေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ အလဟႆ ၿဖစ္မသြားဘဲ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ မင္း အနာဂတ္မွာ ပါ၀င္ေနမယ္ဆိုတာကို ယံုၾကည္ထားပါ တဲ့။
သူ အဲဒီသင္တန္းတက္ေနစဥ္မွာေတာ့ ဒါဟာ တစ္ခ်ိန္က် အသံုး၀င္လာမယ္ဆုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ တက္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ သူေအာင္ၿမင္လာလို႔ ၿပန္စဥ္းစားၾကည္႔လိုက္တဲ့အခါမွသာ ဒီသင္တန္းတက္ခဲ့မိတာေလးက သူ႔ေအာင္ၿမင္မႈအတြက္ သိပ္ကုိအေရးပါေနတာကို ေတြ႔လိုက္ရတာ ၿဖစ္ပါတယ္။
သူ႔အၿဖစ္အပ်က္ေလးက ကုိယ္ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့လမ္းကို ရွာမေတြ႔ေသးတဲ့ လူငယ္ေတြအတြက္ အတုယူစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ဘာလုပ္ခ်င္မွန္း မသိဘူး၊ အနာဂတ္က ေ၀၀ါးေနတယ္၊ လမ္းေပ်ာက္ေနတယ္၊ ဒီလိုမ်ိဳးေတြ ထုိင္ညည္းညဴေနမဲ့အစား ၾကိဳးစားၿပီး ဆက္ေလွ်ာက္ၾကည္႔လုိက္တာက ကုိယ္တကယ္ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့လမ္းကို ေတြ႔ႏုိင္ေခ်ပိုမ်ားတာေပါ့။ ေၿပာရရင္ စိတ္ပ်က္မေနဘဲ၊ အၿပစ္ေတြထုိင္တင္မေနဘဲ မ်ားမ်ားဖတ္ မ်ားမ်ားလုပ္ မ်ားမ်ားေလ့လာ မ်ားမ်ားသင္ယူၾကရပါမယ္။
ဘ၀ဆုိတာ အမွတ္စက္ေလးေတြကို ေနာက္ၿပန္ဆက္ၿပီး ပံုေဖာ္ယူရတာဆိုေတာ့ ဆက္စရာ အမွတ္စက္ေလးေတြ မ်ားေလေလ၊ ပံုေဖာ္လုိ႔ ရလာတဲ့ ဘ၀ကလည္း လွပေလေလပဲေပါ့။
ဒါေပမဲ့ တစ္ခုေတာ့ သတိထားေစခ်င္ပါတယ္၊ စတိဗ္ေဂ်ာ့စ္ဟာ အဲဒီသင္တန္းကို ၿပီးဆံုးေၾကာင္းလက္မွတ္ရရံု တက္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။
သင္တန္းေတြတက္ၿပီး Certificate ေတြ ရလာတုိင္း အမွတ္စက္ၿဖစ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီပညာကို တကယ္တတ္လာဖုိ႔ လိုပါတယ္။
အလုပ္ေတြအမ်ားၾကီး၊ ကုမၸဏီေပါင္းေၿမာက္မ်ားစြာမွာ လုပ္ဖူးတုိင္း အမွတ္စက္ၿဖစ္မလာပါဘူး။ အလုပ္မွာ ၾကိဳးၾကိဳးစားစား လုပ္ခဲ့မွ၊ သင္ယူခဲ့မွ ၿဖစ္မွာပါ။
ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ရံႈးနိမ့္မႈတုိင္း အမွတ္စက္ ၿဖစ္မလာပါဘူး၊ အရံႈးကေန သင္ခန္းစာယူတတ္မွ အမွတ္စက္တစ္စက္ ၿဖစ္လာမွာပါ။
ဒါေၾကာင့္ လူငယ္ေတြကို သိေစခ်င္တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္နံပါတ္ (၂)ကေတာ့
ေအာင္ၿမင္မႈဆုိတာ အမွတ္စက္ေလးကို ေနာက္ၿပန္ဆက္ၿပီး ပံုေဖာ္ၾကည္႔ရတာ ၿဖစ္ပါတယ္။ မ်ားမ်ားဆက္စရာ ရွိေလေလ၊ ပံုေပၚလာတဲ့ ေအာင္ၿမင္မႈက ခမ္းနားေလေလပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ အနာဂတ္ေ၀၀ါးေနတယ္ ေတြဘာေတြ ညည္းမေနပါနဲ႔၊ လက္ရွိအေၿခအေနကိုသာ အေကာင္းဆံုးၿဖတ္သန္းၿပီး အမွတ္စက္မ်ားမ်ားစုပါ။ အဲဒီအမွတ္စက္ေလးေတြ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ဆက္စပ္မိသြားတဲ့အခါက်ရင္ ေအာင္ၿမင္တဲ့ဘ၀တစ္ခု ပံုေပၚလာပါလိမ့္မယ္။
လက္ရွိလုပ္ေနတဲ့အလုပ္၊ တက္ေနတဲ့သင္တန္း၊ ဖတ္လိုက္သမွ် စာအုပ္၊ စတာေတြအားလံုးဟာ ကုိယ့္အတြက္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ၿပန္ဆက္ၾကည္႔စရာ အမွတ္စက္ေလးေတြ ၿဖစ္ေနဖို႔ ၾကိဳးစားၾကေစခ်င္ပါတယ္။